فردا ؛بیست و پنجم اردیبهشت ماه است. روز بزرگداشت فردوسی ؛شاعر حماسه سرای پارسی .
معمولا در این روز یادی می شود از فردوسی . همایش ها و بزرگداشت هایی برای او برگزار می شود . قدری لعن و نفرین نثار سلطان محمود می شود و ...
فردوسی تلاشی ارزشمند در پاسداشت زبان پارسی به خرج داد و ابیات شناخته شده وی در این خصوص ورد زبان همگان است . اما ابیاتی نیز هستند که کمتر بازخوانی می شوند ابیاتی که هر چند گلایه های او از سلطان بوده اما گویی در زمان های بعد نیز تعبیر دارد !
ز ایران و از ترک و از تازیان
نژادی پدید آید اندر میان
نه دهقان نه ترک و نه تازی بود
سخن ها به کردار بازی بود
همه گنج ها زیر دامان نهند
بکوشند و کوشش به دشمن دهند
به گیتی کسی را نماند وفا
روان و زبان ها شود پر جفا
بریزند خون از پی خواسته
شود روزگار بد آراسته
زیان کسان از پی سود خویش
بجویند و دین اندر آرند پیش
فردوسی هر چند در زمانه خود جفای بسیار دید اما جفا به او در ادوار بعد نیز ادامه داشته است بزرگترین جفای به فردوسی قرار دادن او به عنوان عنصر ملی در برابر اسلام بعنوان عنصر مذهب بوده است .
بسیاری کسان بوده اند که دوران باستان را بزرگ می شمارند تا دوران ایران اسلامی را زیر سوال ببرند و شاهنامه را عزیز می شمارند چون از دوران باستان نامه هایی را در دل دارد . و بسیاری کسان فردوسی را تکفیر می کنند تا دوران باستان را یکسره باطل معرفی کنند و شاهنامه ها پاره کرده اند در طول تاریخ تا به اسلام خدمتی کرده باشند!
از سوی دیگر ؛در مقاطعی نیز شاهدیم که کسانی که هیچگونه اعتقاد و افتخاری به ایرانیت و ایران ندارند در مواقع بحران و نیاز- کاتولیک تر از پاپ- فریاد ملی گرایی و ملیت سر داده اند و فردوسی برایشان عزیز می شود و غرور آفرین ....
اسطوره / دوران باستان / ایران اسلامی و حملات عرب و مغول و ترک و تاتار بخش های تشکیل دهنده پیشینه ماهستند که در کنار یکدیگر معنا پیدا می کنند .
تا ضحاکی نباشد کاوه و فریدونی معنا پیدانمی کنند . تا اسکندری نباشد پهلوانان پارتی شان و منزلتی نخواهند داشت . تا سعد وقاص و خالدی نباشد شهر بانوها به چشم نمی آیند . تا بنی امیه ای نباشد ابومسلمی بر نمی خیزد و تا بنی عباسی نباشد تا به عنصر ایرانی جفا کند مازیار و بابک و افشینی هم نخواهد بود . تا حمله ترکی نباشد قلعه الموتی بوجود نخواهد آمد و تا سردار مغولی شراب و شاهد نخواهد سربداری نخواهد بود.
با این حال از این همه فراز و نشیب ؛نگرانی در بین نیست. زیرا در طول تاریخ این سرزمین هر مقوله وارداتی به سرعت ایرانی شده و نهضت شعوبی گری در طول این تاریخ پر فراز و نشیب همواره فعال باقی مانده است .
نهضتی که خود فردوسی را می توانیم یکی از فعالان آن بنامیم .