دیروز مقاله "آواز دلفین ها" ی اعتماد ملی را بعد از آنهمه حرف و حدیث پیرامون آن، خواندم. حقیقتی تلخ در آن بود از اکثریت متوسط جامعه که من به نوبه خود هیچ لحنی از توهین در آن نیافتم.  پیزوری ها هم در اغلب موارد واقعیتی هرچند اغراق شده از اکثریت جامعه ماست که باز هم من به عنوان بخشی از همین اکثریت، احساس مورد توهین واقع شدن را در مورد آن نداشته ام. حتی اگر پیزوری ماجراهای کوتاه مانا باشم.

به هر حال اگر اشتباه نکنم خود مانا در یکی از پانویس های قدیمی  تاکید داشت که پیزوری ها نماینده مردم ایران نیستند. شاید  ما هم فقط دچار یک همذات پنداری احساسی هستیم. 

از دقت نظر شما ممنونم دوست من. پیزوری ها می توانند نمایشگر بعضی ضعف های ما باشند که طبیعتاً ترجیح می دهیم چشم بر آن ها ببندیم. ما مردمان چندان نقد پذیری نیستیم و متاسفانه این مساله پاشنه آشیل مان شده است در آنچه که بعضا بر سرمان می آید یا می آورند. در ضمن نظر شخصی من را بخواهید دلفین موجود بسیار با نمک و دوست داشتنی است شخصا اگر به آن تشبیه شوم خوشحال هم می شوم