به نظرم حجم گزارش كاملا مناسب بود، مي توانست دو تا سه پاراگراف هم بيشتر و يا دو پاراگراف كمتر باشد، اما براي يك گزارش كه قصد دارد با فوكوس روي يك موضوع مشخص، قدري تامل كند مناسب بود.
از سويي ديگر به نظر مي رسد كه توجه به آموزش دانشگاهي (آن چه كه آموزش عالي و غير اجباري خوانده مي شود) نمي توانست در اين گزارش قرار بگيرد، چرا كه هدف اين گزارش، بررسي كوتاه نوعي نگاه ديگر به مقوله ي تحصيلات اجباري بوده است،فقط بد نبود اگر مثلا به اين مساله كه انتخاب اين نوع تحصيلات، چه سرنوشتي براي فرد در دانشگاه رقم مي زد (در صورتي كه تمايل به ادامه تحصيلات عالي داشته باشد) نيز اشاره اي مي شد.
اميدوارم در آينده ي نزديك گزارش هايي درباره ي مسائل آموزشي با نگاهي ديگر ازت بخوانيم. اما كوشش كن كه نه فرياد نسل خودت، كه بازتاب دهنده ي جريان هاي آموزشي كشور باشي، اين بي طرفي تو و البته جدا از آن، زاويه ي نگاه توست كه اين گزارش ها را مي تواند معتبرتر كند. سعي كن از كارشناس هاي بيشتري، با ديدگاه هاي مختلف در گزارش هايت استفاده كني و البته هم به مساله دانش آموزان دختر و هم دانش آموزان پسر بپردازي.
بهاره، خسته نباشي.