به نظرم حیف است چنین گزارشی که معلوم است برای تهیۀ آن باید زحمت زیادی کشیده شده باشد، دربارۀ «مستند» بودن خود به مخاطب کمی اطمینان خاطر ندهد.
البته منظورم در مورد بخش هایی است که اساسا این امکان وجود داشته که منبع آن مثلا در «پانویس» ذکر شود تا اعتماد خواننده را جلب کند. وگرنه این معلوم است که به دلیل مشکلات مختلفی که تهیۀ گزارشی دربارۀ روسپی گری در ایران دارد، مخاطب ناچار است که در بخش هایی از آن به «شنیده ها» و «دیده ها»ی گزارشگر اعتماد کند و همین حد را غنیمت بشمارد.
اما منظور من بخش هایی مانند مثال های زیر هستند:
«براساس آماری که سازمان بهزیستی در سال گذشته ارائه کرد سن روسپی گری به ۱۳ سال رسیده، ...»
یا نمونۀ دیگر:
«براساس آماری که برخی از کارشناسان نیروی انتظامی ارائه کردهاند، حدود ۸۰ درصد روسپی ها در خانههای تیمی مشغول به کارند.»
این آمارها بسیار تکان دهنده هستند و سوال های بسیاری را برای مخاطب ایجاد می کنند که مسلما پاسخگویی به تمام آنها هدف و وظیفۀ این گزارش نیست.
اما طبیعتا گزارشگر برای نوشتن این گزارش به منابع این آمار مراجعه مستقیم کرده است و اطلاعات مربوط به آنها را در اختیار داشته است.
«ذکر منبع» در پانویس ضمن اینکه راه را برای بررسی و تامل بیشتر مخاطب هموار می کرد، در چنین گزارشی به لحاظ تاثیر روانی شان ، موجب می شد اطمینان خواننده به سایر بخش های گزارش و خصوصا نقل قول ها( که بخش مهم و عمده ای از گزارش را تشکیل داده) هم بیشتر جلب شود.