خیلی اوقات به این فکر می کردم که چرا دیدن مناظری مثل کویر، جنگل، ... حس عجیبی به آدم می ده و انگیزه آدم را برای ادامه چند برابر می کنه. این مطلب بسیار زیبا رو که دیدم انگار یهو یه جرقه تو ذهنم زده شد که شاید دلیلش این باشه که بکارت این جاها ما رو با اصلمون آشنا می کنند یا بهتر بگم بهمون یادآوری می کنند.

می دونید حسرتم از چیه؟ از اینکه ما انسانها اینقدر خودخواهیم که حتی این چند تا نمونه باقی مونده رو هم با دستهای خودمون داریم نابود می کنیم!!!!!!!!!!!!!

یه عزم بین المللی لازمه که جلوی این نابودی رو بشه گرفت البته به نظر من. مثل همین برنامه که آیرین هم درش شرکت داشته.

یه چیزی رو هم دوست دارم بگم و اونم این که به هموطن هایی مثل خانم انصاری هم افتخار می کنم و هم غبطه می خورم. به نظرم هیچ مهم نیست که یه انسان در کجا زندگی کنه مهم اینه که هرجا هست بتونه به بشریت خدمت کنه و خودش هم لذت ببره که ایشون مصداق چنین زندگی هیجان انگیزی هستند.