تنها نام «بیضایی» برای  من کافی  بود  که هر  سختی  را برای  دیدن کار روی  صحنه  به  جان بخرم.( هرچند  خوش شناس  بودم  ، و به لطف برادرم ،بدون دردسر تهیه بلیط،کار را نگاه کردم).من که خیلی در  مجموع راضی بودم. اما چیزی  که  همه بیشتر  من را  تحت  تاثیر قرار داد ،پایان داستان ، بود. « تو مرا خلق  کردی  و من آمدم!».  دیدن  این  کار ،واقعا  ارزش  توی  صف  و سرما  ایستادن ،  راداشت وبرای من ، تبدیل به یکی از بهترین خاطراتم در  تهران شد.  دیدن کار  خوب  و دیدن دوبارۀ آقای بیضایی هرچند  کوتاه ، روی صحنه ...