خوشحالم كه ساسان  زيگ‌زاگ رو تئاتري كرده :) اميدوارم بتونم اين نمايش رو ببينم. اما در مورد اين گزارش، كاش با تماشاگران پس از ديدن نمايش هم مصاحبه مي‌شد. يعني نصف مصاحبه‌ها به قبل از نمايش و نيمۀ ديگه به بعد از نمايش اختصاص پيدا مي‌كرد.

آزاده جان؛ ممنون از توجهت. مساله ای که طرح کردی را در کارهای دیگرم مد نظر خواهم داشت. اما از این انتقادت استفاده می کنم تا یک مساله را طرح کنم. در تهییۀ این گزارش مقدار زیادی اطلاعات جمع آوری کرده بودم که به نظرم بودنشان لازم بود، اما با محدودیت حجم مناسب برای انتشار روی وب مواجه بودم.

در مرحلۀ اول بخشی از اطلاعات و نزدیک به 8 نقل قول را کنار گذاشتم و مطلب را نوشتم، ولی باز هم با یک گزارش 2800 کلمه ای مواجه بودم! این بود که به ناچار باز هم با کمک یکی از دوستان دست به کوتاه تر کردن مطلب زدم و در این میان 2 گفتگوی دیگر با تماشاگران (بعد از نمایش) هم بود:یک عکاس و یک دانشجوی شهرسازی.

البته این ماجرا به قول معروف درس خوبی شد برام که از همان هنگام جمع آوری مطالب به فکر محدودیت حجم در هنگام انتشار هم باشم، ولی یک سوال اخلاقی داره دائم در ذهنم می چرخد:

تکلیف آن 10 نفری که وقت گذاشتند و به سوالات من پاسخ دادند، اما در گزارش به آنها هیچ اشاره ای نشده است چیست؟