به نظر من کافه میتونه یه نهاد مدنی باشه.تجربه یک جامعه هرچند کوچک مدنی در کافه خیلی لذت بخشه.کافه ی روشنفکرها رو حتما شنیدیم.کاشکی الان هزارتاش توی شهرهای مختلف ایران بود.و تازه کاشکی کافه نشینهای کافه های -به اصطلاح-روشنفکری قدیم خاطراتشون رو برامون بازگو میکردن.یادمون هم نره که کافه نشینها حداقل در بخش نظری انقلاب بی اثر نبودند.اما دنیای امروز ما به سمت دیگری رفته.

چيز ديگري كه توي اين موضوع سالهاست كه گم شده محلي بودن كافه هاست مثل pubها توي انگليس يا شايد هم كشورهاي ديگه. همين كه آدم يك كلوپي داشته باشه و يك عده اي رو هر روز يا هر از چندگاهي ببينه چقدر باعث ايجاد اعتماد و آرامش مي شه. چقدر راه پيدا كردن دوست همفكر را راحت مي كنه. واقعا كه روزگار غريبي ست نازنين. به هر حال اين مقاله خيلي جالبه آدموقلقلك مي ده و ياد روزهايي مي اندازه كه بي خيال توي كافي شاپها مي نشست و .....