رودباريان در درون دروازه خيلی نامطمئن به نظر می رسد؛ هم در خروجها اشتباه می کند و هم ضربات را درست تشخيص نمی دهد. من هنوز گل ازبکستان (در واقع گل به خودی رحمان رضايی) را نديده ام اما از همين صحنه هايی که می بينم به نظرم می رسد که هنوز پاشنه آشيل ایران در درون دروازه است.

تا گزارشگر نگفت که بازی یک بر صفر به نفع ازبکستان است، اصلا از بازی ايران متوجه نشدم که این تیم عقب است. انگار نه انگار که تیم در بازی اولش عقب افتاده است.

با توجه به پيروزی پرگل چين، اگر نتيجه به نفع ازبکستان باقی بماند، کار برای صعود ايران خیلی سخت می شود.

زندی در دوران برانکو هم نشان داد (و به زبان آمد) که در لب خط راحت بازی نمی کند. هروقت که به وسط ميدان نزديکتر می شد بیشتر توانایی های خودش را به کار می گرفت.

در این بازی، مطابق بازی های دوستانه اخیر، نه تنها زندی لب خط بازی می کند، بلکه به خط دفاع آمده تا کاملا در یک پست غیرتخصصی بازی کند.

از آن طرف هم در خط حمله سه نفره، دو بازيکن (عنایتی و هاشمیان) با خصوصیات بازيکنان نوک حمله حضور دارند اما به نظر می رسد که هاشمیان انتخاب شده که بین خطیبی و عنایتی قرار بگیرد و وظيفه Target Man را انجام دهد.

قلعه نویی کظمیان رو جای خطیبی اورده توو. حداقل کاظمیان داره توو پست تخصصی اش بازی کنه

قلعه نویی امید به کاظمیان و  مهدوی کیا داره که بتونن ما را به گل برسونن اما متاسفانه ازبکستان سمت راست ما رو بسته.

کاش قلعه نویی تغییر شیوه می داد. به نظرم نفوذ ار مرکز دفاع شون بهتر از کار روی جناحین است

کار ازبکستان برای بستن جناح راست ايران نسبتا راحت است چون می توانند خیالشان را از جناح چپ ایران راحت کنند و فقط روی همین منطقه تمرکز کنند.

در جناح چپ با قرار گرفتن عنایتی که ذاتا سانترفوروارد است در گوش، بازیکنان ایران چندان نمی توانند به بازی عرض بدهند. زندی هم که لب خط مشکل دارد و هنوز با وظایف دفاعی خو نگرفته.

با داشتن دو سانترفوروارد در ترکیب تیم، منطقی تر است که فشار روی مرکز خط دفاعی ازبکستان را بیشتر کنند.

گل؛ جلال حسینی روی کرنر مهدوی کیا

ایران 1 - ازبکستان 1

با توجه به مشکلات تاکتیکی در جریان بازی، محتمل ترین راه برای گل زدن، همین ضربات ایستگاهی به نظر می رسید.

گيتی جان، انگار من و تو می تونستیم همین مکالمه رو تلفنی داشته باشیم! پس بقیه کجان؟

یاسر؛ بیا که قلعه نویی ات رو کشتن...

صليب کشيدن آندرانيک تيموريان در پخش تلويزيونی صداوسيمای ايران «سانسور» شد.

ماجرای پخش زنده فوتبال (داخلی و خارجی) مشکلی برای تلويزيون دولتی ايران شده طی یک دهه اخیر: از یک طرف با بالا گرفتن تب فوتبال حتی در خانواده ها (که ناشی از پخش مستقیم بازی های مختلف هم هست)، این بازی های زنده در ردیف جذاب ترین برنامه های صدا و سیما قرار گرفته اند و با مخارجی که اغلب زیاد نیست می توانند هم رضایت مخاطب و هم درآمد تبلیغاتی را به دست بیاورند.

از طرف دیگر، خصلت زنده این برنامه ها که حتی گاهی در غرب هم دردسر درست می کند (مثل دردسر اخیر بی بی سی با پخش بعضی از قسمتهای کنسرت لایو ارث) کار را برای تحميل محدودیت های مختلف مذهبی، اجتماعی و سیاسی که در سایر برنامه ها رعایت می شود، سخت تر می کند.

به دلیل همین حساسیت است که گاهی مسئولان پخش، از ترس اینکه چیزی از دستشان در برود و جنجال درست کند، از آن طرف بام می افتند و با حذف هرچه که ذره ای حساسیت برانگیز می دانند، بازی را از همه صحنه های حاشیه ای و تصاویر تماشاگران (که اغلب عناصر اصلی "درام" فوتبال هستند) خالی می کنند.

من نمی فهمم چرا قلعه نویی گیر داده به سانتر از جناحین. چرا ار سرعت بالای کاظمیان، مهدوی کیا وخطیبی استفاده نمی کنه؟! چرا از پاس های " تو در " علی کریمی استفاده نمی کنه؟!

بالاخره قلعه نويی یک سانتر فوروارد را بیرون برد و یک گوش چپ را به بازی آورد. معدنچی به جای هاشمیان به بازی آمد تا عنایتی به مرکز خط حمله (که با ويژگی بازی او بیشتر می خواند) برود.

قلعه نويی اميد دارد که به این ترتیب بتواند فشار را از هر دو جناح بیاورد و بازی را در یک سوم دفاعی ازبکستان متعادلتر کند.