نيما جون مرسي از گزارش جالبت. اگه اشكال نداره ميخوام از كارت نقد دوستانه كنم! 1. فكر نكنم پيتزا بيشتر از 20 سال سابقه ي حضور رو ميز رستوران هاي ايراني داشته باشه. اگه هم داشته من مستضعف شهرستاني يادم نمياد. 2. اين گزارش مصداق روشني از يك گزارش تبليغيه مگه نه؟ حتما خودت با اين نظر موافقي... هر جورش هست منو كه وسوسه كردي بار بعد كه مي يام تهران يه سر سراغشو ازت بپرسم ...

سلام دوست ناشناس! درباره ی این که می گی پیتزا 20 سال بیشتر نیست توی ایران، راستش هنوز از سابقه ی حضور در شهرستان ها و حضور پیتزا در آن جا اطلاع زیادی ندارم، ولی در تهران می دونم که سال 40، کبابی داوود به پیتزا داوود تغییر نام داده و اولین بار پیتزا در ایران به فروش رفته، 4 سال بعد، پیتزا پنتری، به طرز آبرومند و شیک تری شروع به فروش پیتزا می کنه با تبلیغات فراوان و برای شب نخست هم از شخص اول کشور، دعوت می کنه به پیتزا پنتری بیاد... درباره ی تبلیغ اما، من این طور فکر نمی کنم. یک جور هویت شناسی مصرف در ایران ه، با نگاهی به گذشته، در واقع الگوهای مصرف رو داریم مرور می کنیم با هم و به طور خاص، مصرف مواد غذایی رو. این که با خوندن این مطلب هوس کرده ای به این جا سر بزنی، خوشحالم می کنه، نه به خاطر این که این یک تبلیغ باشه، بلکه به خاطر این که نشون میده، در واقع یک جایی که در حالت عادی، مخاطبش بوده ای الان یافته ای که حداقل می تونه از نظر شخصی و مصرفی ارضا کنه تورو. خوشحال میشم بتونیم این بحث رو ادامه بدیم...