خيلي خوب است كه آدم با استفاده از فضاهايي مثل گچسر خوش بگذراند اما داداش چند درصد مردم ما مي توانند گچسر را ببينند.

بهر حال تبليغ اقتصادي خوبي بود!!؟؟

درباره ی تبلیغ اقتصادی بودنش که خب فکر کنم در کامنت های قبلی پای مطالب پیشین به اندازه ی کافی بحث شده.

ولی درباره ی هزینه، خب البته این جا ارزان نیست و سفر به آن هم برای مردم طبقات پایین نیست. همون طور که در متن نوشته شده "اسکی برو های دیزین" و "مسافران جاده ی شمال" و "فرنگ رفته ها" فکر می کنم حداقل از طبقات متوسط و متوسط به بالای جامعه ی ما باشند.

آقای افشار!

نمی دانم این سوژه از کجا به ذهن شما راه پیدا کرده و خود شما چطور با چنین رستورانی آشنا شده اید؛ اما آقای فرشید!

رستوران هتل گچسر در سال های اخیر بیش از آن که با سرو ناهار و شام، به کسی معرفی شده باشد، شناخته بودنش در میان جوانان قشر متوسط ـ و حتی پایین ـ جامعه، مربوط می شود به سرو صبحانه. مربا، کره، پنیر، نیمرو، نان و چای، صبحانه ای است که اگر مسافر یک تور 13000 تومانی یکروزه نمک آبرود باشید، برایتان حاضر می شود.

فرزانه ی عزیز،
یافتن چنین پاتوقی، البته کار سختی نبوده . چون از بچگی به آن سر زده ام و در حال حاضر هم طوری سفر می کنم که لا اقل بتوانم بسته به ساعت حرکت، یا در گچسر، یا در رستوران "توچال" در ابتدای جاده غذا بخورم.  البته به نظرم قشر پایین را باید تعریف کنیم. چون به نظر من  13 هزار تومن برای یک سفر یک روزه به نمک آبرود، چندان تفریح قشر پایین و متوسط به پایین جامعه نیست. در گچسر، به نظر من، تا حدی ، قیمت ارزان، و همه گیر شدن، به نفع رعایت آداب و اصول قربانی شده است. از سوی دیگر، به نظرم این هتل رستوران شهرستانی و میان راهی، در بین دیگر دولتی ها، از موقعیت بهتری برخوردار است. بگذریم که وضع رستوران های دولتی البته در این چند ساله واقعا بهتر