تپه مقابل کنگره آمريکا روز بيستم فوريه (اول اسفند) شاهد تظاهراتی در مخالفت با جنگ احتمالی آمريکا عليه ايران بود.

اين تجمع در کمتر از پانزده دقيقه سازماندهی شد و خبر برگزاری اش دهان به دهان، از گروهی به گروه ديگر بازگو شد.

تظاهرکنندگان روی پلاکاردها و تی‌شرت‌های خود شعارهای ضد جنگ نوشته بودند و شعارهايی مثل «بوش، جنايتکار است!» و «با کودکان ايرانی نجنگيد! با کودکان فلسطينی نجنگيد!» زمزمه می‌کردند.

به احتمال زياد اولين چيزی که پس از شنيدن واژه‌های «تظاهرات»، «راهپيمايی» يا «ميتينگ» به ذهنتان خطور می‌کند، تعداد زياد مردم «واقعی» هستند که با در دست داشتن پرچم‌ها و پلاکاردها در جايی «حقيقی» گرد هم آمده اند و با شعارهايشان می خواهند از فرد يا موضوعی حمايت کنند يا مخالفت خود را نشان دهند.

در حالی که تمام گزارش بالا يک گزارش واقعی از يک سرزمين مجازی است به نام «زندگی دوم».

دنيايی از جنس بلور

Second Life (زندگی دوم) چيزی نيست جز يک بازی اينترنتی در فضايی سه بعدی و مجازی؛ فضايی که به کاربرانش امکان می‌دهد تا تمام آرزوهايشان را در «زندگی دوم» خود به تحقق برسانند و زندگی شان را از نو، آنگونه که می خواهند بسازند.

هرکس در اين دنيای سه بعدی، نه تنها کفش و لباس دلخواه خود را طراحی می کند بلکه می تواند چهره و اندامش را هم آنگونه که می خواهد بسازد.

کاربران در اين دنيای مجازی که در سال 2003 خلق شد، با يکديگر معاشرت می کنند، در باشگاههای مختلف عضو می شوند، به ميهمانی می روند و می رقصند، رانندگی می کنند و سوار هواپيما می شوند، زمين می خرند يا اجاره می کنند، خانه می سازند، کسب و کار راه می اندازند، کالاهای گوناگون توليد می کنند و به تجارت می پردازند.

زندگی دوم، پيوندی محکم با دنيای واقعی دارد و برای برخی از «شهروندان»، فراتر از يک بازی است؛ کسانی که کسب و کارشان در اين دنيای مجازی را جدی می گيرند، با درآمدی که بر اثر فروش کالا يا ساخت فيلم دست می آورند، زندگی واقعی خود را اداره می کنند.

واحد پول رايج در اين دنيای مجازی، «ليندن‌دلار» است که نرخ برابری اش با دلار آمريکا به طور روزانه تعيين می شود و گردش مالی آن ماهانه به چهار ميليون دلار آمريکا می رسد. در حال حاضر هر دلار آمريکا، تقريبا معادل 270 «ليندن دلار» است.

شهروندان همچنين می‌توانند حقوق قانونی چيزهايی که در «زندگی دوم» توليد کرده‌اند را در زندگی واقعی برای خود ثبت کنند. چيزی شبيه ثبت اختراع يا ايده!

من توام يا تو منی؟

دنيای مجازی که با فضايی سه بعدی به انسانها امکان دهد تا با يکديگر ارتباط برقرار کنند و به «زندگی» بپردازند، پانزده سال پيش فقط تصوری جسورانه در رمان «اسنو کرش» نوشته نيل استيفنسن بود. اما اين دنيای ماورايی يا «متاورس» اکنون به فضايی دست يافتنی تبديل شده که «زندگی دوم» يکی از موفقترين نمونه های آن است.

بسياری از شرکت‌های بزرگ در دنيا مشغول خريدن فضا و امکانات در اين سرزمين مجازی هستند. آديداس، تويوتا، آی بی ام، جنرال موتورز و سان مايکروسيستمز از جمله اين شرکت‌ها هستند.

دانشگاههای معتبر از جمله دانشگاه هاروارد و دانشگاه فنی دلفت کلاسهای مجازی خود را در «زندگی دوم» برپا کرده اند و هزاران سخنرانی و سمينار در اين فضای مجازی انجام شده است.

شرکت هتل‌سازی استاروود در اين سرزمين، هتل‌های مجازی می‌سازد و خبرگزاری رويتر چند ماهی است که دفتر خبری خود را در اين سرزمين راه‌اندازی کرده و وقايع و اتفاقات «زندگی دوم» را پوشش می‌دهد.

سوئد هم اولين کشوری است که اعلام کرده، قصد دارد در اين دنيای مجازی اينترنتی سفارتخانه داشته باشد.

تمام اين نسخه‌برداری ها و شبيه سازی ها، رفته رفته مرز ميان دنيای واقعی و مجازی را کمرنگ می کند و نشانه ظهور عصر تازه ای در ارتباطات است؛ جايی که تصويرسازی های گرافيکی و فايل های کامپيوتری جايگزين فعاليتهای «واقعی» می شود.

«نه» به جنگ: از ويتنام تا ايران

گروههای سياسی، اجتماعی و مذهبی با بر پا کردن تجمع ها، باشگاه ها و حتی عبادتگاههای خود، اين فضای تازه را برای ترويج و تبليغ نظرات خود برگزيده اند. نمونه تازه ای از اين فعاليت سياسی - اجتماعی، تظاهرات ضد جنگ با ايران بود؛ جايی که مخالفان جنگ با Avatarها يا شکل و شمايل مجازی خود حاضر شدند و تابلوهای اعتراض آميز در دست گرفتند و فرياد زدند.

پلوت تريسر از SLLU^* (گروه «اتحاد چپ» زندگی دوم) در گفت‌وگويی با «سکندلايف هرالد»، روزنامه ای که درباره رويدادهای اين فضای مجازی منتشر می شود، گفت: «من فکر می‌کنم مهم است که همه مردم عليه رئيس‌جمهور جنگ‌طلب ايالات متحده متحد شوند. خيلی مهم است که آن عده از آمريکايی‌هايی که صلح‌طلب هستند و حسن نيت دارند به او بگويند که تصميمش را عوض کند. همچنين مهم است که دوستداران حقيقی ايالات متحده به بوش بگويند که اشتباه می‌کند. کودکان ايرانی بی‌گناهند، درست مثل کودکان عراقی. به جنگ و به هر ماجراجويی امپرياليستی آمريکا در خاورميانه، «نه» بگوييم.»

در ميان تظاهرکنندگان، کسانی هم بودند که سابقه شرکت در تجمع ها و تظاهرات «واقعی» را داشتند. به عقيده اين گروه، تظاهرات در دنيای مجازی هم می تواند کارکردی مثل تجمع در جهان واقعی داشته باشد.

جان گيج از شرکت «سان مايکروسيستمز» که در اين تجمع ضد جنگ شرکت داشت می گويد: «سال‌ها قبل من يکی از سازمان‌دهندگان تجمعی بودم که ۴۰۰ هزار نفر را عليه جنگ ويتنام بسيج کرد و ريچارد نيکسون را به دردسر انداخت. قرار بود که در جنگ ويتنام از بمب اتم استفاده شود و ما نگذاشتيم. همان کار را بايد اينجا هم تکرار کنيم.»

* Second Life Left Unity