«لطفا از دکوراسيون داخلی عکس نگير، می خواهيم صندلی هايمان منحصر به فرد باشد.» پسر جوانی که از مشتری ها پذيرايی می کند با گفتن اين جمله درباره صندلی های پلاستيکی رنگارنگ ، مرام کافه جويا را يادآوری می کند: می خواهيم متفاوت و تک باشيم.
 
اين روزها بعضی از کافه رو های تهرانی درباره اين مغازه سه نبش خيابان شريعتی (جاده قديم شميران سابق) شنيده اند و شايعات زيادی هم پيرامون  آن مطرح شده. با ورود به کافه و پرس و جو از کافه چی ها می فهمی که اين شايعات چندان هم بی راه نيست: از ميز و صندلی ها، تا دکوراسيون، همه از ايتاليا به ايران وارد شده است.

اما اگر هوس کرديد يکی از فنجان های جالب کافه جويا را بلند کنيد و از اين هوس، با کافه چی سخن گفتيد، او نشانی مرکز خريد تنديس را در تجريش به شما می دهد تا بتوانيد با خيال راحت هر چند تا که از آن ها نياز داريد بخريد.

 تنوع غذايی در کافه جويا غوغا می کند. شمار انواع اسنک، سيب زمينی، ناچو، آب ميوه، ميلک شيک، گلاسه، کاپوچينو،  اسپرسو، قهوه، کيک و پاستا به بيش از هشتاد نوع می رسد.

به همين خاطر است که وقتی شما درخواست منوی خوراکی ها را می کنيد، دفترچه چهار برگی دستتان می دهند که به شکل يک روزنامه صفحه بندی شده است.

اين کافه، شعبه ايرانی شرکت ايتاليايی "جويا"ست.

اين شرکت در سال ۱۹۴۹ به عنوان يک موسسه بازرگانی تاسيس شد و از سال ۱۹۸۱ به عنوان يک شرکت با مسئوليت محدود ، فعاليت خود را در زمينه مواد غذايی گسترش داد و بازارهای جهانی را هدف قرار داد. "جويا"ی ايتاليايی، در حال حاضر در زمينی به مساحت شش هزار متر مربع فعاليت دارد و با مواد اوليه قهوه که از مرغوب ترين قهوه های مونيکاست ترکيبات مختلفی را توليد می کند.

کافه جويا، بيش تر از نيم قرن است که قهوه اسپرسو توليد می کند و آن را در کشور های مختلف جهان عرضه می کند.

کافه جويای خيابان شميران هم، با سرمايه گذاری اين شرکت تاسيس شده و افتخارش "طبخ سازگار با محيط زيست"  قهوه و دريافت گواهی نامه زيست محيطی است. اين گواهی نامه، يکی از فهرست رنگارنگ گواهی نامه هايی است که افتخار کافه هستند اما برای يک قهوه خور واقعی اهميت چندانی ندارند.

اگر قصد داريد با دوستی صميمی از جنس مخالف، مثلا در روز ولنتاين يا مشابه آن، به محيطی تازه و جالب برويد که پيش از اين مطمئن هستيد با کسی ديگر نرفته است، جويا جای نسبتا خوبی است.

اما برای يک گپ و صحبت دوستانه پسرانه، به هيچ وجه محل ايده آلی به حساب نمی آيد؛ معيار اين داوری، نحوه برخورد گارسون های اين رستوران با افراد است، که بستگی مستقيم با «تريپ» کافه نشينی شما دارد.

اگر گرسنه به جويا می رويد ، ناچو، خوراکی خوشمزه ای است به قيمت ۳ هزار تومان که از ترکيب پنير، سيب زمينی، کالباس و ادويه جات مختلف تهيه می شود.

اما اگر سير هستيد و هدف فقط گپ دوستانه و گذشت زمان است، تنها قوه چشايی شما نيست که از نوشيدن قهوه لذت می برد؛ موکاها و کاپوچينو ها با طرح خوش سليقه قلبی که رويشان نشسته، اشتهابرانگيز هستند. 

اگر با ماشين می رويد، اين را هم در نظر بگيريد که احتمالا در حوالی کافه جای پارک مناسبی در کوچه ها پيدا نخواهيد کرد و مجبور هستيد برای پارک کردن در خيابان شريعتی، بر اساس زمان مورد نظر خود، کارت پارک بخريد.

رفتن به جويا، می تواند کمی ما را از زندگی روزمره شهری در روزهای پر مشغله دور کند و در روز های برفی، فرصت نيم نگاهی را به منظره ی برفی يکی از قديمی ترين خيابان های بزرگ تهران، يعنی "جاده قديم شمرون" فراهم کند.

صرف نظر از اين مساله، کافه جويا می تواند جای قهوه خور های قهار باشد، آن هايی که با فکر نوشيدن قهوه صبحگاهی، به بستر می روند و ديگرانی که در جلسات رسمی تنها به خاطر نوشيدن قهوه حاضر می شوند.