هوای گرم این روز های سنندج، فقط با یک گشت زنی شبانه در «آبیدر» و صرف شام در این نقطه ی مرتفع، قابل تحمل است. «آبیدر» نام منطقه ی کوهستانی جنوب مرکز «کردستان» است که اگر به دنبال معادل سازی اقلیمی باشیم، معادل «ولنجک» در شمال شهر «تهران» است، با این تفاوت که ساختمان سازی در آن صورت نگرفته است.

«سنندج»، گودالی مسکونی محصور در میان کوه های گوناگون است که از هر طرف پوشیده شده است. در شب ها اگر از خودروی خود پیاده شوید، این شهر را به سان یک کاسه، با چراغ های روشن خانه ها مثل یک الماس می بینید. به همین خاطر است که تصویر این شهر در شب، «کاسه ی الماس» نام گرفته است.



برای رسیدن به «کاباقی»، از میدان آبیدر ، میدانی که در میان آن، مجسمه ی زنی کرد، با کوزه ی آب ، که مثل دیگر مجسمه های شهر، اثر استاد «مهدی ضیاء الدینی» است قرار گرفته است، به سمت راست رفته و سپس در ابتدای نخستین مسیر انحرافی سمت چپ ، توقف کرده تا 200 تومان عوارض داده و فیش ورود را دریافت کنید. پس از آن است که با طی مسیر کوتاهی، تمام شهر زیر پای شماست و در بالاترین نقطه ی آن، یک رستوران ساده و پر مشتری انتظار شما را می کشد. با غذاهای سنتی ایرانی و نه کردی.



خوردن مرغ سرخ شده و تماشای زیبایی «سنه دژ» (نام پیشین سنندج)، رسم این جاست. اگر بخواهید می توانید میان ران و سینه، غذای خود را انتخاب کنید. سیب زمینی سرخ شده و گوجه فرنگی، زینت هر پرس غذاست.

پس از شام، کمی پیاده روی تا کافه ی دیگر این جا، «کافه سنتی شاهین» و نشستن بر روی تخت های آن، با تکیه زدن بر پشتی ها ، گوش سپردن به ترانه های کردی تماشای شهر و البته نوشیدن چای می تواند به هضم غذای شما کمک کند.

اگر می خواهید قلیان را هم در همین محوطه بکشید، کمی سکوت کنید تا میزبان کرد شما آن را سفارش دهد، چون در غیر این صورت، ممکن است از شما بخواهند 3 هزار تومان ودیعه بگذارید و پس از اطراق کردن بر روی سنگ های پایین کافه به جای تخت های بالا، پول تان را پس بگیرید. اما نگران نباشید، نوشیدن چای و کشیدن قلیان در این جا بیش از 2 هزار تومان شما را به خرج نمی اندازد.



هوای خنک آبیدر، در شب ها موجب شده بود تا در دهه ی پیشین، «استاندار رحیمی»، در این جا به فکر راه اندازی بزرگ ترین سینمای روباز دنیا بیفتد. سینما ساخته می شود و نمایش فیلم ها در همان زمان آغاز می شود. از این عنوان تعجب نکنید، چرا که در منطقه ی وسیع آبیدر، هر کجا که بایستید می توانید صفحه ی بزرگ آهنینی را ببینید که فیلم می تواند بر روی آن پخش شده و از طریق موج اف ام، صدای فیلم سینمایی را گوش دهید. برخلاف سال های پیشین که نخستین ماه ها هر شب فیلم نمایش داده می شده و پس از آن تنها پنج شنبه ها و جمعه ها مردم می توانستند برای تماشای فیلم به این جا بیایند، فعلا از پخش فیلم خبری نیست.


اگر از شب گردی دل خوشی ندارید، باز هم آبیدر پیشنهاد این ستون به شماست. صبح ها می توانید پا به پای کوه نورد ها و یا جمعه ها با انبوه مردم، با 45 دقیقه پیاده روی از آبیدر بالا رفته و خود را به «کانی شفا» (چشمه ی شفا) برسانید و در بوفه ی آن جا با چای و نیمرو ، دلی از عزا در بیاورید.