سال ۱۹۷۶ میلادی، سال آخرین ها بود؛ آخرین باری که تیم فوتبال امید ایران به بازی های المپیک راه یافت و البته آخرین باری که ایران، جام قهرمانی جام ملت های آسیا را به خانه آورد.

۳۰ سال است، تیم ملی امید به امید صعود به بازی های المپیک خود را تجهیز می کند و می جنگد اما هنوز اندر خم یک کوچه ایم و باید منتظر چهار سال بعد بمانیم.

حکایت تیم ملی بزرگسالان هم مانند تیم امید است. در این سال ها، هر شب با رویای تکرار سه قهرمانی مان در آسيا (۱۹۶۸-۱۹۷۲-۱۹۷۶) که ديگر به تاریخ پیوسته اند، سر بر بالین می گذاریم، به امید روزی که باز صبح دولتمان بدمد.

و امسال نیز با رویای قهرمانی شب را به صبح می رسانیم تا شاید این بار، سندی مکتوب برای ادعای همیشگی مان – بهترین تیم فوتبال آسیا – بیابیم.

خارج از گود؛ همه امیدوار

در مراسم بدرقه‌ ملی‌پوشان فوتبال در هتل المپیک تهران، محمد علی آبادی، معاون رئيس جمهور و رئيس سازمان تربيت بندی ايران به مسافران سفيدپوش وعده داد که در صورت قهرمانی، يک خودروی زانتيا هديه می گيرند. او با اشاره به آنچه «شرایط مطلوب تیم» دانست، گفت: «این همان گروهی است که می‌تواند با جام ملت‌ها به ایران بازگردد و پس از سی و یک سال بار دیگر شاهد باشیم تا این افتخار به جوانان ایرانی برسد.»

امير رضا خادم، رییس کمیته‌ی تربیت بدنی مجلس شورای اسلامی، در آن مراسم گفت: «با توجه به پیشینه‌ ورزشی ام، حدس می‌زدم که تیم ملی آن توان لازم را برای مبارزه در جام جهانی نخواهد داشت. با این حال در شرایط فعلی به دلیل نبود آن هجمه‌ها و نبود توقع بالا در سطح جامعه تصور می‌کنم این تیم همان تیمی است که می‌تواند در جام ملت‌های آسیا موفق شود.»

اما علی دایی که با تیم منتخب فیفا در جام «اتحاد سیاسی هنگ کنگ» شرکت کرده بود در این مورد به بخش ورزشی خبرگزاری PA گفت: «کار دشواری خواهد بود، اما، فکر می‌کنم تیم خوبی داریم. قهرمانی سخت است چرا که ژاپن، عربستان و کره برای رسیدن به آن مبارزه می‌کنند. تیم ملی تغییر نکرده، تنها چند بازیکن جوان به آن افزوده شده اما، آنها بسیار با تجربه هستند و این به سودشان خواهد بود، چرا که می‌دانند چه می‌کنند. 9 یا 10 بازیکن در ترکیب اصلی، همان بازیکنان سال گذشته هستند و تغییری نکرده‌اند.»

داخل گود

مهدی مهدوی کیا که پس از خداحافظی علی دايی بازوبند کاپيتانی تيم ملی را به دست آورد، از جنجال های حاشيه ای تیم ملی ناراحت است ، اما او همچنان نسبت به قهرمانی ایران امید دارد: «به نظر من حریفان در این دوره بسیار قدرتمند هستند اما، از سوی دیگر وضعیت و انسجام تیم ملی ایران نیز آنقدر خوب هست که امیدوار باشیم این تیم قهرمانی جام ملت‌های آسیا را به دست آورد.»

امير قلعه نوعی، سرمربی ایران هم از دوجهت به تیمش امیدوار است: «از دو دیدگاه به موفقیت تیم ملی امیدوارم. دیدگاه اول صمیمیت و انسجام تیمی و در وهله دوم، تاکتیک پذیری نفرات. تمامی ملی پوشان با انگیزه بالا، توجه عمیقی به خواسته‌های ما دارند و به دلیل داشتن توانایی‌های بالا، می‌توانیم با دو یا سه سیستم متفاوت بازی کنیم.»

جواد نکونام، هافبک ايرانی تيم اوساسونا، ایران را قهرمان این دوره از بازی ها می داند. او با اشاره به اینکه در دور گذشته، «حق ایران قهرمانی بود» به خبرگزاری فارس گفت : «در سال ۲۰۰۴ با ناداوری، ما را از حق رسیدن به جام قهرمانی محروم کردند؛ اما این بار هیچ تیمی توان مقابله با ایران را ندارد.»

در مقابل رحمان رضایی، مدافع باتجربه تيم ملی که در مسينای ايتاليا بازی می کند، معتقد است که نمی شود قهرمانی ایران را پیش بینی کرد: «برای رسیدن به موفقیت باید مردم را امیدوار کرد، اما نباید سطح انتظارات آنها را بالا ببریم تا تجربه تلخ جام جهانی ۲۰۰۶ را تکرار نکنیم زیرا در همان مسابقات، تیم ملی در دقایق پایانی افت می کرد که امیدوارم این بار تکرار نشود.»

حریفان؛ چین، ازبکستان و مالزی

ایران با ۱۴ امتیاز به عنوان تیم اول از گروه دوم مقدماتی به مرحله نهایی صعود کرد و در مالزی به دیدار سه تیم زیر خواهد رفت.

چین: در دوره گذشته، چین به رهبری آری هان، شگفتی ساز شد و توانست با شکست ایران در نیمه نهایی به فینال برسد. اما با شکست مقابل ژاپن، دستش از جام کوتاه ماند.

در این دوره، چین با مربیگری ژو گوانگژو پا به رقابت ها خواهد گذاشت. این تیم با ۱۱ امتیاز از گروه پنجم مقدماتی به دور نهایی صعود کرد و اکثر بازیکنانش در تیم های قهرمان و نایب قهرمان این کشور توپ می زنند.

ازبکستان: زمانی که تیم ملی ازبکستان در اولین حضورش در بازی های آسیایی (۱۹۹۶ هیروشیما) خوش درخشید، بسياری آن را قدرت جديد و بی رقيب قاره تصور کردند. اما این عضو سابق اتحاد شوروی، از آن به بعد در میادین بین المللی ناکام بوده است.

ازبکستان، با ۱۱ امتیاز به عنوان تیم دوم، از گروه پنجم به رقابت ها راه یافت. رهبری این تیم به عهده ی رئوف اینیلیف است.

مالزی: در سال های دور، مالزی یکی از قدرت های آسیا بود. این تیم در سال ۱۹۷۶ و ۱۹۸۰ به فینال این رقابت ها رسید. یکی از چهار میزبان این دوره، دیگر مانند سابق، قدرتمند نیست و در رده بندی فدراسيون بين المللی فوتبال، پایین ترین رتبه را بین ۱۶ تیم حاضر در این رقابت ها را دارد.

با این حال مردم مالزی امیدوارند، تیم شان به رهبری نوریزان ابوبکر از گروه خود صعود کند. گرچه، در این بین بورا میلوتینوویچ، سرمربی پيشين چين که اکنون تيم جامائیکا را هدايت می کند، امید چندانی به موفقیت مالزی ندارد.

به نظر او، از بین سه میزبانی که در دیدارهای تدارکاتی با تيم جامائيکا به مصاف شان رفته، ویتنام از همه بهتر است.