با شنیدن نام «ایتالیا، ایتالیا» یاد چه چیزی می افتید؟ احتمالا یک سریال قدیمی نه چندان سطح بالا، با بازی اکی بنایی، شهلا ، جهانگیر فروهر و گیتی ساعتچی و البته نوذر آزادی در نقش جعفر قاطبه. مجموعه ای تلویزیونی که در سال های میانی دهه پنجاه از تلویزیون ایران پخش می شده و در ابتدای ورود ویدئو به ایران، نسخه های بتاماکس و وی اچ اس آن از محبوبیتی تازه برخوردار شده بود.

تماشای فیلم «ایتالیا، ایتالیا» در یک هم نشینی به هیچ وجه پیشنهاد نمی شود، اما رستوران «ایتالیا، ایتالیا» در مرکز تجاری ساختمان آفتاب، گزینه خوبی به عنوان یک پاتوق است.

مزیت چشمگیر این جا این است که سطحش از خیابان بالاتر است، پس می توانید با خیال راحت روی مبل های کنار پنجره لم بدهید، بی آن که نگران دیدن چهره های آشنای رهگذران باشید که به ته کوچه می روند تا به شکل ایستاده قهوه های «کافه رئیس» را بنوشند.

البته اگر این وعده غذایی را کم جمعیت برگزار می کنید، ته رستوران نسبت به مبل های کنار خیابان مناسب تر است.

این ساختمان یک طبقه، به اندازه ی کافی دنج و بزرگ هست که شما را معطل پیدا کردن جا برای نشستن، در صف نگاه ندارد. روی دیوار ها نقاشی های کلاسیک و البته طرح های مذهبی مربوط به حضرت عیسی هم به چشم می خورد.

در رستوران «ایتالیا، ایتالیا» شما قرار است حس و حال شهرهای میلان و ناپل را داشته باشید، به همین خاطر است که اگر گارسون، یادش می رود که غذای همه شما را با هم سرو کند، یا آن که شمع روی میز را برای تان روشن کند، نباید دلخور شوید، چرا که ایتالیایی ها معروفند به این که در میان کشورهای اروپایی از همه بیشتر شبیه ما هستند و حتا به شوخی هم که شده، به «ایرانی بازی» شهره اند.

به عنوان پیش غذا، پوست سیب زمینی را پیشنهاد می کنم. که با مقدار کمی سیب زمینی تنوری و پنیر آب شده روی میز شما قرار می گیرد. خیالتان راحت که خوشمزه است و در کمتر رستورانی مشابهش را دیده اید.

سالاد سزار، یعنی ترکیب کاهو، سرکه بالزامیک و سینه مرغ، اردور سالم این جا به حساب می آید ولی اگر دغدغه کالری و رژیم غذایی را ندارید، سالاد ژامبون با کالباس های خرد شده و سس فراوان پیشنهاد می شود؛ البته اگر نخواهید پول بیشتری بدهید و از میز اردور مختصر رستوران به عنوان منوی باز، استفاده کنید.

وینا شنیتسل، یعنی تکه های کوچک مرغ شنیتسل شده، با پاستا و سس سفید، شاید ورژن ایرانی یک غذای فرنگی به حساب بیاید.

اما خب رستوران ایتالیایی بدون پیتزا که نمی شود، پیتزا های نازک که برخلاف بسیاری از مشابه هایش در پایتخت، نان های دور انداختنی ندارند و حتا خمیرش هم خوشمزه و لذیذ است.

اگر می خواهید یکی از گران ترین مواد غذایی، یعنی خاویار سفارش دهید، 18 هزار تومن پیاده می شوید که به دلیل قیمت بالا و نمایشی بودن چنین سفارشی، اصلا به شما توصیه نمی کنم.

پیتزاهای این جا مستطیل شکل هستند. انتخاب نوع پیتزا هم بستگی به سلیقه شخصی شما دارد، طبیعتا پیتزا سرآشپز محتویات بیشتری دارد اما پیتزا مارگریتای این جا، هم سبک تر و هم خوشمزه است.

ایتالیا ایتالیا، جایی است برای نشست و گپ زدن و پس از گپ، قهوه نوشیدن در محیطی آرام، در جوار انبوه رستوران های شلوغ و مشتری های صف کشیده ساختمان آفتاب.