خیابان حافظ، بالاتر از جمهوری، خیابان نوفل لوشاتو، نرسیده به سفارت فرانسه یک کوچه تنگ و تاریک با در فلزی قرار دارد که برای خيلی از رهگذران ناشناخته است؛ کوچه لولاگر. داخل کوچه که شدی، فراموش کن که محصور در میان بازار های فروش گوشی موبایل و لوازم الکترونیکی دیگر هستی. این جا تهران است. سال 1340.

پیتزا داوود ته این کوچه است. جعبه های نوشابه، بیرون مغازه روی هم قرار گرفته اند. برای زنده کردن هر تصوری که از رستورانی قدیمی و صمیمی کوچک در ذهن داریم، کافی است وارد شویم. «آقا داوود»، صاحب مغازه را از هیکل قوی اش می توان شناخت که پشت یخچالی قدیمی ایستاده می پرسد چی میل دارید؟!

فرقی نمی کند چه غذایی سفارش بدهی. با ورود به پیتزا داوود، تکه ای کاغذ آلومینیومی برش می خورد و بر روی آن توده ای کالباس به همراه سس گوجه فرنگی و آویشن و فلفل سبز قرار می گيرد و پيش رويت گذاشته می شود تا خوردن را آغاز کنی.

اگر توانستی دور اول را تمام کنی، با انبوهی دیگر از کالباس ها، وارد مرحله ی بعد می شوی.

این کار آن قدر ادامه پیدا می کند تا پیتزا ها از داخل فر بیرون بیایند. برای این کالباس ها لازم نیست حتا یک ریال بپردازی؛ این حسن بزرگ پیتزا داوود است!

این مغازه نزديک به نيم قرن است که هر شب، با نور خود کوچه ی لولاگر را روشن می کند. اگر جا به اندازه ی کافی برای نشستن نباشد، ناگزیری روی جعبه های تلنبار شده نوشابه پشت میز بنشینی، در حالی که روی آنها یک پتو انداخته شده تا کمی راحت تر بتوان نشست.

اگر صاحب مغازه حس کند که بیش از توانت سفارش می دهی، به تو تذکر می دهد، از این مساله تعجب نکن، در پیتزا داوود چیزهای زیادی برای تعجب کردن وجود دارد.

دیوار های مغازه پر است از اسکناس های کشور های مختلف، حکاکی نام داوود با چوب و یونولیت و امثال آن، تسبیح هایی در رنگ ها و اندازه های مختلف . اما در میان همه ی این ها یک جمله بیشتر از بقیه جلب توجه می کند : لطفا خالی نبندید.

آقا داوود اگر احساس کند، کسی در مغازه اش در حال لاف آمدن و یا خالی بستن است، زنگ فلزی زورخانه ای خود را به صدا در می آورد و می گوید : خالی نبند! و این یعنی آن که در این پيتزافروشی نمی توانید «مخ کسی را بزنید».

خیلی ها پیتزا داوود را حتی قدیمی تر از پیتزا پنتری می دانند. اما هیچ کس هنوز به درستی نمی داند کدام یک از این دو مغازه، اول افتتاح شده.

البته مشکل خاصی پیش نمی آید، چرا که مشتری های پیتزا پنتری را با این جا کاری نیست. نه در این جا مانند پنتری نیاز است سعی کنی متشخص تر از خود باشی، و نه باید توقع غذایی با کیفیت آن جا را داشته باشی. به قول خیلی ها در پیتزا داوود، اخلاق صاحبش، بیش از مزه غذایش به دل آدم می نشیند.

اگر می خواهید به پیتزا داوود بروید، این کار را به آخر شب موکول نکنید، چرا که همه ی مشتری های ثابت آقا داوود می دانند او زود به خانه بر می گردد.

موقع بیرون آمدن، قبل از پرداخت پول، جمله ای می شنوید که فکر می کنم به ندرت از زبان کسی جز مادرتان شنیده اید : سیر شدی؟ و این همان رمز موفقیت پیتزا داوود است. همان پیتزا فروشی «بچه تهران»های مرکز نشین دهه پنجاه.