تقریبا همزمان با چیده شدن صندلی های چوبی و حصیری در کنار میز های رستوران ها و کافه ها در پیاده روی دو طرف کوچه ی موفتار در محله ی  5 پاریس، هر شب در تهران نیز رستورانی به همین نام رونق می گیرد تا در این سوی دنیا، آن ها را در حال و هوای کوچه ی نه چندان پهن و البته پر رفت و آمد موفتار در پاریس قرار دهد.

خواهر خوانده ی کافه رستوران های موفتار پاریسی، که این روز ها 30 ساله شده است،  البته تفاوت های دیگری هم با آن ها دارد. این جا نه از خوانندگان دوره گرد فرانسوی زبان خبری ست، و نه از نشستن کنار کوچه.

هر کسی را به زیر زمین نبش کوچه ی دوم خیابان خردمند شمالی دعوت نکن. چرا که شام خوردن در این رستوران خاطره ساز است. موفتار، می تواند یکی از دوست داشتنی ترین نقاط شهر تهران باشد، اگر با احتیاط با آن رفتار کنی.

پس از خوش آمد گویی دربان، پله ها را که پایین رفتی، نوبت خوش آمد گویی به سرگارسون می رسد. بسته به تعداد همراهان شما، میزی پیشنهاد می شود.

به محض نشستن پشت میز، منوی غذاها، در دو نسخه در اختیار شما قرار می گیرد : یکی به همراه فهرست قیمت ها در اختیار آقا و دیگری بدون قیمت در اختیار بانو.

میز اردور (پیش غذا) در موفتار، تا پیش از آمدن تعداد زیادی از رستوران های منو باز در یکی دو سال اخیر، از کامل ترین ها بود اما هنوز هم سکوت موفتار و فضای نورپردازی شده ی آن، از نظر یک موفتار نشین، به صد رستوران منو باز، در مرکز خرید شمال شهر می ارزد.

با خالی شدن بطری نوشابه، بطری تازه جایگزین می شود. با افتادن چنگال بر روی زمین، دستی برای برداشتن آن روی زمین می رود. و البته با همه ی این مراقبت های گارسون، احساس نمی کنی که کسی ناظر بر صحبت های شماست.

یکی از بهترین گزینه ها، سفارش استیک یا فیله مینیون است. که در دو نوع، با سس قارچ و سس فلفل و در سه سطح از طبخ به شما پیشنهاد می شود. پیشنهادم به شما البته   سفارش استیک نیم پز است، البته اگر از دیدن سرخی گوشت استیک، حالتان به هم نمی خورد. اما این انتخاب، چندان هم ریسک بالایی ندارد،  در آن صورت می توانید درخواست پخت بیشتری کنید. به عنوان یک آلترناتیو، می توانید روی ماهی استروژن (ازون برون) هم فکر کنید. ثبات در طعم غدا یکی از مزیت های غذا خوردن در این جاست و اگر یک موفتاری باشید، مطمئن باشید که با پیشنهاد دادن یک نوع غذا، آبروی تان نمی  رود.

نور پردازی رستوران به کمک دیوار آجری و لوستر هایی با کلاهک های پارچه ای آمده تا فضای گرم و دوست داشتنی را به میهمانان گرسنه ای ارائه کند که البته تنها برای سیر شدن به این جا نیامده اند. آمده اند در آرامش شامی بخورند، دیداری تازه کرده و گپی بزنند و البته شب نشینی خود را با نوشیدن فنجانی چای یا قهوه به پایان ببرند.

فکر نمی کنید غذا خوردن در کنار مردمی که سرشان گرم تماشای دیگران نیست و چیزی که به گوش می رسد صدای نواختن ملایم و زنده ی پیانوی مبلی است که از آثار کلاسیک خارجی تا مثلا سلطان قلب ها را می نوازد در این تهران گرم و دودزده غنیمت است؟ حتا اگر کوچه یا خیابان سنگ فرش شده ی خیسی نباشد که روی آن پیاده روی کنیم.