برای رسيدن به يک آرزو چند سال می توان انتظار کشيد؟ تحقق يک رويا به چند سال صبر می ارزد؟ يک سال، سه سال، پنج سال؟

زنان واليباليست ايرانی، برای رسيدن به آرزويشان 27 سال انتظار کشيدند تا بار ديگر بتوانند رنگ «آسيا» را ببينند؛ شهريور امسال تيم ملی واليبال زنان ايران در بين شرکت کنندگان در مسابقات قهرمانی آسيا حضور خواهد داشت.

برای بسياری از زنان ورزشکاری که حالا راهشان به سوی عرصه های بين المللی باز شده است، اين آرزويی بود که به انتظار طولانی اش می ارزيد. هرچند که نسل پيشين آنها، حسرت روزها و سالهای از دست رفته را دارد.

اميد حضور در مسابقات آسيايی، نخستين بار سال گذشته پديد آمد؛ زمانی که زمزمه هايی در مورد طراحی لباسی به گوش رسيد که به زنان واليباليست امکان می داد در ميادين بين المللی به رقابت بپردازند و در همين حال، پوشش رسمی خود را هم مطابق قوانين ايران حفظ کنند.

اما اين موضوع وقتی جدی شد که کنفدراسيون واليبال آسيا (AVC)، اواخر شهريور ماه گذشته موافقت کرد که زنان ايرانی در مسابقه های رسمی با داشتن پوشش شرکت کنند. 

«حجاب» کامل، پوشش سبک

دی ماه بود که فدراسيون واليبال با دعوت از دو تيم، طرح اوليه لباس را در يک ديدار دوستانه که پشت درهای بسته انجام شد، امتحان کرد و اين لباس برای «رفع بعضی نواقص» پس فرستاده شد. بهمن ماه، طراحی اين لباس به پايان رسيد و منتظر تاييد سازمان تربيت بدنی ماند.

هاجر نجاتی زاده، نايب رييس فدراسيون واليبال، در آن زمان به خبرگزاری ايسنا گفته بود : «دقت خاصی روی طراحی لباس واليبال بانوان انجام شده است و با تاييد سازمان تربيت بدنی به توليد انبوه خواهد رسيد. پس از تاييد سازمان، مشکل خاصی برای فيلم‌برداری و عکس‌برداری وجود نخواهد داشت، چرا که حجاب کامل آنها (واليباليستها) رعايت شده است.»

ساور (معاون فرهنگی سازمان تربيت بدنی) و شهريان (معاون امور بانوان سازمان) وظيفه انجام کار کارشناسی روی اين لباس ها را برعهده داشتند و سه روز مانده به سال 85، لباس واليباليست های ملی پوش به تاييد مسوولان سازمان تربيت بدنی رسيد. نجاتی زاده در اين مورد به خبرگزاری ايسنا گفت: «با تاييد معاونت فرهنگی سازمان تربيت‌بدنی، پس از اين بازيکنان تيم ملی واليبال بانوان می‌توانند با لباس طراحی شده جديد در رقابت‌های بين‌المللی حضور يابند.»

او در همين مورد به خبرگزاری ايرنا گفت: «سازمان تربيت بدنی تاکيد کرده که برای لباس‌ها از نوعی پارچه سبک استفاده شود تا ورزشکاران احساس سنگينی نکنند.»

بعد از تاييد سازمان تربيت بدنی، فدراسيون واليبال برای اعزام تيم ملی بانوان به مسابقات قهرمانی آسيا در سوفانبوری تايلند که از ۱۴ تا ۲۲ شهريورماه امسال برگزار می شود، فعال شد.

نجاتی زاده در اين مورد به خبرگزاری ايرنا گفت: «کشورهای داوطلب برای شرکت دراين رقابتها بايد از سال گذشته اعلام آمادگی می‌کردند که در آن زمان هنوز لباس واليباليست‌های زن کشورمان تاييد نشده بود و نتوانستيم اعلام آمادگی کنيم.» او ادامه داد: «هم به فدراسيون بين‌المللی واليبال و هم به کنفدراسيون آسيايی اين رشته اعلام کرديم که تيم بانوان ايران بعد از ‪ ۲۷‬سال قصد شرکت دراين مسابقات را دارد و از آنها خواسته‌ايم بدون جريمه، نام تيم ايران را در مسابقات قهرمانی بزرگسالان زنان آسيا ثبت کنند.»

سرانجام در واپسين روزهای ماه فروردين، ژی هونگ، رييس کنفدراسيون واليبال آسيا، به انتظار ۲۷ ساله جامعه ی واليبال زنان ايران پايان داد و با ارسال نامه ای به فدراسيون واليبال جمهوری اسلامی، حضور تيم واليبال زنان ايران، در چهاردهمين دوره مسابقات قهرمانی آسيا را «تبريک» گفت.

او در نامه خود موافقت کرد که تيم ملی زنان ايرانی بدون آنکه بابت تقاضای ديرهنگامشان جريمه شود، در اين مسابقات شرکت کند.

نخستين اردوی تيم‌ملی واليبال زنان ايران برای شرکت در چهاردهمين دوره مسابقات واليبال قهرمانی بزرگسالان آسيا، از دوم ارديبهشت ماه سال 1386 با حضور ۳۵ بازيکن در مجموعه ورزشی آزادی تهران برگزار خواهد شد.

اين تيم زير نظر مينا فتحی، پاسور و کاپيتان سابق تيم ملی ايران در بازی‌های آسيايی ۱۹۶۶، شروع به کار خواهد کرد گرچه در سال گذشته، گفته می شد يک مربی بلغاری هدايت تيم ملی واليبال بانوان ايران را بر عهده خواهد گرفت.

حسرت و افسوس

خبر شرکت تيم ملی واليبال ايران در مسابقات قهرمانی آسيا، باعث غبطه بعضی بازيکنان قديمی شد؛ کسانی مثل مريم، مربی 37 ساله واليبال که در طول سه دهه گذشته، فرصت حضور در رقابتهای برون مرزی را نيافته اند.

مريم افسوس می خورد که چرا جوان نيست تا اميدی برای حضور در تيم ملی داشته باشد. او از اينکه پای تيم زنان به رقابتهای آسيايی باز شده، بسيار خوشحال است اما آرزو می کرد، ای کاش زمانی که او جوان بود،‌ چنين چيزی ميسر می شد.

زنانی که فرصت حضور در ميادين جهانی را از دست داده اند، تنها کسانی نيستند که حسرت سالهای از دست رفته را می خورند.

ميثم، ۲۳ ساله که زمانی ليبرو تيم دخانيات بوده است، به حضور بين المللی زنان واليباليست افتخار می کند و برای «بانوان ملی پوش» آرزوی موفقيت دارد اما يک سئوال در اين مورد برای او بی جواب مانده است: «چرا بعد از ۲۷ سال به اين فکر افتاده اند؟ اينها بايد حداقل ۱۰- ۱۵ سال پيش، اين کار را انجام می دادند.»

هانيه، هفت، هشت سالی می شود که واليبال بازی می کند اما با توجه به اينکه  آينده ای برای خودش در اين ورزش نمی ديد، چندان جدی اش نمی گرفت اما به قول خودش با شنيدن اين خبر، عزمش را جزم کرده است تا روزی عضو تيم ملی شود.

محمد، استاد تربيت بدنی دانشگاه در شهرستان است و اعتقاد دارد که اين حضور بين المللی، نقطه عطفی در ورزش بانوان است: «اين موضوع در بانوان ايجاد انگيزه می کند و باعث می شود، باشگاه ها و ورزشکاران زن ايرانی هم مانند مردان حرفه ای شوند.»

سارا از ۱۰ سالگی دست به توپ بوده است اما بعد از شش سال، نااميد از اينکه در اين ورزش به جايی برسد، ديگر ادامه نداد. به نظر او، اين موضوع تاثير مثبتی روی واليبال بانوان ايران می گذارد اما نگران است که ايران در مسابقات قهرمانی آسيا خوب نتيجه نگيرد.

ميثم نيز همين نگرانی را دارد: «اگر تيم ملی نتواند خوب نتيجه بگيرد، فدراسيون ديگر نمی گذارد، تيم بانوان در مسابقات بين المللی شرکت کند. چون پيش خود می گويد، اينقدر هزينه کرديم و نتيجه نداد.»

اما او اعتقاد دارد که اگر به اين تيم فرصت رشد داده شود، آسيا تنها آغاز راه است: «وقتی کنفدراسيون آسيا با حجاب بازيکنان ايرانی موافقت کرد، فدراسيون جهانی هم موافقت می کند. پس بايد به اين تيم فرصت داد و برايش بازی های تدارکاتی در نظر گرفت تا بتواند به سطح جهانی هم برسد.»

وقتی اين نگرانی ها و دغدغه ها را با مريم مطرح کردم، او فقط يک جمله گفت: «گذر زمان همه چيز را مشخص می کند.» 

عکسها از خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا) و خبرگزاری ورزش ايران (ايپنا)